مقدمه ای بر "رشد عاطفي کودکان دبستاني"

رشد را ميتوان به دو نوع طبيعي و غيرطبيعي تقسيم کرد. رشد طبيعي در انسان و حيوان مشترک، ولي رشد غيرطبيعي مختص انسان است. در رشد غيرطبيعي، يادگيري و آموزش نقش بسيار اساسي دارد. اگر انسان از آموزش برخوردار نشود، هيچ گونه رشدي در او ايجاد نخواهد شد. به طور کلي رشد انسان اعم از جسماني، ذهني، عاطفي، اجتماعي و اخلاقي، يک سلسله تغييرات و دگرگونيهاي کمي و کيفي به هم پيوسته، دائم و داراي جهت است. تفاوتهاي فردي در رشد وجود دارد و رشد افراد مختلف، متفاوت است. عوامل ارثي و محيطي هر دو در رشد انسان اثر دارند و تعامل آن دو روال رشد او را مشخص ميکند. البته اينکه محيط در رشد و تکامل انسان تأثير بيشتري دارد يا وراثت، نظر دانشمندان را به خود جلب کرده است. برخي از دانشمندان مانند «گالتون» نقش وراثت در رشد فرد را بيشتر از محيط ميداند. از سوي ديگر پيروان محيط نظير «واتسون»، عوامل محيطي را در رشد فرد، مهمتر و مؤثرتر ميدانند. اما دانشمندان ديگري مانند «آلپورت» ديدگاه هايي را مطرح کردهاند که تا حدود بسيار زيادي ديدگاه هايي واتسون و گالتون را به هم نزديک و هماهنگ كرده است. آلپورت معتقد است که رشد فرد از تعامل بين عوامل ارثي و محيطي حاصل ميشود. بنابراين با توجه به کيفيت و چگونگي رشد در افراد، ميتوان گفت که رشد و تکامل کودکان داراي جنبهها و ابعاد گوناگوني است که بايد مورد بررسي و تجزيه و تحليل قرار گيرد. زيرا با شناخت ويژگيها و خصوصيات رشد و تکامل کودکان ميتوان شيوههاي تربيتي و آموزشي مناسبي را براي تربيت و هدايت آنها در هر يک از دورههاي تحصيلي به کار گرفت. اين گزارش، رشد عاطفي کودکان دبستاني را به طور خلاصه مورد بررسي قرار داده است

+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم اردیبهشت ۱۳۹۲ساعت توسط افشین سبزواری |